در سال ۲۰۳ ه.ق حضرت امامزاده عباس بن موسی(ع) (فرزند امام هفتم)به همراه برادران و اقوام(نوادگان امام حسن مجتبی(ع) در کوفه به تبلیغ اسلام ناب محمدی و تشیع  می پرداختند و در جهت نشر اسلام و پاکسازی کفر لشکر گشی هایی را به برخی از نواحی عراق داشته و آنجا را به تصرف خود درآوردند .وقتی که امام رضا (ع) به خراسان آمد و مامون عباسی ولیعهدی را به ایشان سپرد و امام را و به مرکز خلافت (طوس ) آوردند بین امام و برادرانشان جدایی افتاد .امام رضا (ع) با مطلع نمودن و استقبال خلیفه عباسی نامه ای به برادران خود نوشت و از آنها خواست که به خراسان بیایند حضرت امامزاده عباس (ع) به همراه برادران و خواهران و نزدیکان و سادات عظیم الشان به سمت خراسان حرکت کردند ، در آن زمان راه حرکت به خراسان از مسیر شیراز می گذشت خبر حرکت کاروان امامزادگان به مامون رسید و مامون خلیفه عباسی از ترس تزلزل حکومت خود دستور توقف و برگشت کاروان را به حاکمان بلاد صادر کرد ، تا اینکه حاکم شیراز مانع حرکت کاروان شدند که حضرت امامزاده احمد بن موسی(شاهچراغ ) فرمودند قصد دیدار برادرشان را دارند که خود خلیفه هم می داند اما حاکم شیراز قبول نمی کند بین کاروان امامزادگان و لشکر حاکم شیراز جنگ و درگیری رخ می دهد و در ابتدا حاکم شیراز شکست می خورد اما با نقشه و نیرنگ و فریب فرماندهان خود باعث تفرقه در کاروان می شود و اولین امامزاده (احمد بن موسی(ع) شاهچراغ) را بشهادت می رساند .لشکریان عده ای را دستگیر می کنند و گروهی هم به سرکردگی حضرت امامزاده عباس (ع) به سمت سیرجان آمده تا از دست مامورین رهایی یابند و بخاطر دور بودن از دست مامورین به سمت کوهها حرکت می کنند نهایتا حضرت امامزاده عباس(ع) با مامورین مامون برخورد کرده جنگ سختی پیش می آید تا همراهان ایشان فرار  کنند ، حضرت امامزاه مضروب شده در کنار رودخانه گیودری(رودخانه کنونی ) می رسند تا استراحت کرده و نماز بخوانند ، مامورین که در تعقیب ایشان بودند هنگامی که در حال نماز بودند این امامزاده عظیم الشان را به شهادت می رسانند ، مرقد مطهر ایشان در همین مکان کنونی در روستای امامزاده عباس (ع) کوه پنج شهرستان بردسیر می باشد .  

 

قالب وردپرس